ما به چیزی بیشتری می خندیم که بیشتر از آن زخم خورده ایم. لیکن برای فرار از اضطراب مواجه با درد آن، رو به 1 می آوریم. درد های موجود در ما که ظاهراً فراموش شده اند، سرکوب می شوند، تا فرصتی برای برون ریزی پیدا کنند، و یک راه جامعه پسندش طنز و لطیفه است. بیشتر لطیفه ها مضمون پرخاشگری و جنسی دارند؛ زیرا زیربنای اکثر سرکوب های ما، شامل این دو غریزه است.
برچسب:
نویسنده: امیر قاسمی